Bir Garip Öldü Diyeler ...

Gavuristanda olmanın iyi mi kötü mü olduğuna bir türlü karar veremediğim bir yönü var: ahvalden geç haber almak. Hrant Dink ölmüş, ben iki gün sonra duydum.

Sanırım ülke olarak insanları, insanlarımızı kendimize küstürmek konusunda epeyce mahiriz. Millet-i sadıka diye anılan bir milleti çok da kısa sayılabilecek bir süre içinde Türkiye'nin başlıca düşmanları arasına sokmak kolay iş değil. Mahir olduğumuzu söyledim diye darılmayın ne olur.

Hrant Dink kimdir, bilmem. İsmini duymuşluğum var elbet. Lakin oturmuşluğum, konuşmuşluğum, yazılarını okumuşluğum yoktur. Hadiseden sonra dolaştığım internet siteleri bir garip yetim Anadolu çocuğu portresi koydu önüme. Yetimhanede büyümüş Türkiye sevdalısı bir Ermeni. Böyleleri bazı zavallıların sandığından çok çok daha fazla avr piyasada. Keşke akıl etseler.

Fountain Valley'de McFadden caddesi üzerinde Arı Market diye bir market vardı eskiden. Adnan Abi'nin Hamle Market'inde Türk usulü çay bardağı aramıştık da bulamayınca bize "Belki Arı'da vardır" diye yerini tarif etmişlerdi.

Orta büyüklükte bir bakkal dükkanı. Kapıdan içeri girince sağda bir amca dururdu. İlk gittiğimizde biraz gavurca kouştuktan sonra "Türkçe biliyor musunuz?" diye sormuştum. Gayet güzel bir İstanbul Türkçesiyle "Tabii ki" diye söze başlamıştı amca. Adı neydi bilmem. Sonradan dükkanı kapatıp toptancılığa ağırlık verdiler zaten. Alışveriş için her gittiğimizde hatır sorardık. "Allah'a çok şükür iyiyim. Siz nasılsınız?" derdi amca arkasında asılı haçlara aldırmadan. İyi olduğumuzu duyunca "Allah iyilikler versin" derdi. Türkiye'den Amerika'ya göçeli yirmi yıl oldu demişti o zaman.

California Türklerinin çokluğuyla bilinen bir eyalet değil. Şimdilerde şükür sayıca çoğaldık, bazı şeyler daha kolay. İran marketlerinde de olsa İçim peynir, Maramrabirlik zeytin, Çaykur Rize çayı gibi memleket esintileri bulunuyor çok şükür. Ama ilk zamanlar bunlar sadece Ermeni marketlerinde bulunurdu. Zaten marketi açan da Ermeniler, dikkat ediniz. Hani dedik ya Türklerin sayısı öyle fazla da değilken güllaç bile satan marketin müşterisi acep kim ola ki? Süleyman abi bir defasında "Şu Ermeniler de olmasa bu dükkan çalışmaz" demişti.

Mehmet Abi'nin patronu Ermeni. İşimiz düşüp gidince muhabbete başladık bir defasında. Annesi Antepliymiş, Lübnan'da doğmuş kendisi. Hiç Türkiye'ye gitmemiş. "Ama" dedi "Annem Türkçeyi belletti bana". Tüm muhabbet sadece Türkçe geçti tabii ki.

Bir defasında Newport Beach'e çay içmeye gitmiştik. Denize karşı muhabbet edip çay içerken yan tarafta 60'lı yaşlarında birkaç amcayla teyzenin oturduğunu farkettik. Çıkaramadığımız bir dil konuşuyorlar. Arapça değil. Farsça'ya benziyor ama o da değil. Biz kendi aramızda ne olabilir diye tartışırken içlerinden birisi söze karıştı benim konuştuğumdan daha güzel bir İstanbul Türkçesi'yle. Sonra Ermeni olduklarını anladık. Bir yandan Ermenice söylediler, karşıdan Türkçe cevap verdiler. Türkçe başladı Ermenice devam ettiler. Belli ki İstanbul'dan gelmişler.

Türkiye'den bir misafirimizi bir parka pikniğe götürmüştük bir seferinde. Ömründe ilk defa Amerika'ya gelmiş birkaç günlüğüne. Yanda kalabalık bir grup Ermeni mangal yakmış piknik yapıyor. Sonra teybe kaset koyup çalmaya başladıklarında ilk şoku atlattıktan sorna misafirimizin ağzından çıkan ilk cümle şu oldu "Amerika'da bile kurtulamadık şu Nalan'dan".

Bazı zavallılar Ermeni öldürmeyi maharet mi sayıyordu? Hem de milliyetçilik adına. Peh, güleyim bari.